Voor vermaak zonder dieren

Voor Vermaak Zonder Dieren is een campagne van Bite Back die gericht is op het informeren van mensen over het dierenleed dat gepaard gaat met circussen, dolfinaria, dierentuinen, ponymolens, filmopnames, televisieprogramma’s en wedstrijden waarbij dieren gebruikt worden voor ‘vermaak’. Bite Back voert actie tegen deze uitbuiting, moedigt mensen aan om te kiezen voor entertainment zonder dieren en steunt dierenopvangcentra waar dieren in hun waarde worden gelaten en vrij zijn van menselijke exploitatie.

Dieren zijn geen gebruiksvoorwerpen, maar levende wezens, die niet dienen tot (leed)vermaak van de mens. Het is niet omdat sommige vormen van vermaak maatschappelijk aanvaard, traditie of gewoonte zijn dat het ethisch gezien aanvaardbaar is om dieren daarvoor te gebruiken. De belangen van dieren worden daarbij altijd ongeschikt geacht aan die van de mens. Dieren in de amusementssector krijgen te kampen met ernstige problemen, zowel fysiek als mentaal. Bovendien leren circussen, dierentuinen en dolfinaria de bezoeker niets over het natuurlijke gedrag van het dier, aangezien ze dat helemaal niet kunnen uitoefenen in hun artificiële, per definitie te kleine omgeving.

Circussen

Veel circussen maken gebruik van dieren bij hun acts. Om de dieren te trainen voor de halsbrekende kunstjes die ze moeten opvoeren, worden (vaak) dwangmiddelen zoals zwepen en stokken gebruikt. Bij olifanten wordt vaak een olifantenhaak gebruikt, die in het vlees van het dier wordt gehaakt. Zo dwingen ze olifanten om kunstjes uit te voeren die heel belastend zijn voor hun spieren en gewrichten. Jonge olifantjes worden nog piepjong van bij hun moeders weggehaald en gedwongen tot allerlei pijnlijke rek- en andere beperkende oefeningen met als enig doel hun geest en weerstand te kraken en ze slaafs en volgzaam te maken. Volgens experts is het onmogelijk – wil je ze circusacts laten doen – om olifanten zonder fysiek geweld te trainen. Circussen houden graag de schijn op, maar de echte trainingen vinden plaats wanneer het publiek niet welkom is. De trainingen die ze vaak aan de pers en aan publiek tonen betreffen optredens en niet daadwerkelijke trainingen.

Ook buiten de ring krijgen circusdieren het zwaar te verduren. Ze brengen 90% van de dag door in krappe kooien, stallen, tenten en beestenwagens waar ze hun natuurlijk gedrag niet kunnen vertonen. De verveling, stress en isolatie leidt tot stereotiep gedrag: tijgers lopen heen-en-weer en olifanten wiegen voortdurend met hun hoofd of slurf. Tijdens het transport brengen ze tot 22 uur door in transportwagens, vaak zonder drinken en in extreme koude of hitte. Kortom: het circus is doffe ellende voor dieren! Bite Back is voorstander van afschaffing van circusacts met zowel gedomesticeerde als wilde dieren.

Dierentuinen

Er zijn verschillen tussen dierentuinen onderling, maar de omstandigheden waarin de dieren leven, doen altijd onder voor hun natuurlijke omgeving. De vleugels van vogels worden afgeknipt, waterdieren moeten het vaak met weinig water stellen en dieren die normaal in grote kuddes leven, brengen hun tijd alleen of in paar door.  Natuurlijk jaag- en paargedrag is niet mogelijk. De dieren zitten dicht op elkaar, hebben geen privacy en missen mentale stimulatie en beweging. Daardoor vertonen ze abnormaal gedrag, dat ‘zoochosis’ wordt genoemd, omdat het zo wijdverspreid is bij zoodieren over de hele wereld. Soms doen dieren zelfs aan zelfverminking door de stress.

Er wordt opzettelijk gefokt met niet-bedreigde en populaire diersoorten om extra publiek te trekken. Jonge dieren zorgen er immers voor dat de kassa rinkelt. Het publiek is echter niet op de hoogte van het feit dat zogezegd ‘overbodige’ dieren worden gedood door dierentuinen en vaak als voer voor de gevangen gehouden vleesetende roofdieren worden gebruikt. Ook verhandelen bepaalde zoo-eigenaars dieren aan dierenhandelaren en circussen. Bite Back is geen voorstander van dierentuinen. Bite Back steunt dierenopvangcentra met een dierenrechtenvisie, waar dieren in hun waarde worden gelaten en vrij zijn van menselijke exploitatie. Nu je dankzij het internet de meest fantastische beelden en documentaires rechtstreeks uit de natuur bij jou in de huiskamer kan krijgen, zijn dierentuinen als product van de negentiendeëeuwse veroverings- en classificatiedrang volledig uit de tijd.

Dolfinaria

Dolfijnen zijn sociale, intelligente dieren. Ze worden op gewelddadige wijze uit de natuur weggevangen, waarbij ze vaak gewond raken en worden weggerukt van de groep waarmee ze sociaal verbonden zijn. Sommige dolfinaria werken of werkten samen met beruchte dolfijnenvangers die de meest geschikte dieren voor dolfinaria selecteren. Ze worden opgesloten in een betonnen bassin. Deze dieren leefden voorheen vrij in de oceanen. Wat een tegenstelling! Dit is in strijd met de wet op het dierenwelzijn die stelt dat de huisvesting van dieren in gevangenschap aangepast moet zijn aan de noden van het dier.

Leidingwater verrijkt met keukenzout, vitaminen en mineralen kan onmogelijk de zee vervangen, waarvan het water haast honderd verschillende elementen telt. Ook missen ze de golven, de wind, de jacht en de andere zeebewoners. Stress schaadt het immuunsysteem, wat leidt tot chronische huidproblemen, maagzweren en infecties. Chloor tast de ogen en de huid aan. Vele dieren slikken voortdurend antibiotica. De meeste dolfijnen vertonen gedragsstoornissen en worden in leven gehouden door antidepressiva. Achter hun ‘glimlach’ gaat dus heel wat leed schuil.

“Ze zwom in mijn armen, keek in mijn ogen en stopte met ademhalen. Ik liet haar los en ze zonk op haar buik naar de bodem van het bassin. De volgende dag zat ik in de gevangenis omdat ik alle dolfijnen wilde bevrijden.”  – Ex-dolfijnentrainer Ric O’Barry over de zelfmoord van een dolfijn die Flipper speelde.

Kermispony’s en paardenkoetsen

In ponymolens worden de dieren gedwongen om urenlang monotone rondjes te draaien met kinderen op de rug. Ze worden blootgesteld aan lawaai en harde muziek. Als hun ‘shift’ erop zit, worden ze urenlang in krappe trailers opgesloten. Hier brengen ze vaak dagenlang in door, ook tijdens het vervoer van kermis naar kermis. Pony’s zijn intelligente dieren die nood hebben aan grazen en vrij rondlopen. Dat is pony’s echter zelden of nooit gegund als ze in kermisattracties gebruikt worden. De dieren lijden zowel lichamelijk als psychisch onder de gedwongen arbeid. Soms eindigen kermispony’s na gebruik in het slachthuis.

In toeristische steden groot of klein, of het nu Oostende of New York is worden voor de bezoekers ritjes georganiseerd met ouderwetse paardenkoetsen. Wat op het eerste zicht een idyllisch ritje lijkt, is regelrechte slavenarbeid voor de paarden die de koetsen trekken. Vaak moeten ze uren zwoegen in de hete zon, met geen of te weinig voedsel en drinkwater, blootgesteld aan het lawaai, de uitlaatgassen en de gevaren van het moderne autoverkeer. Soms komen deze paarden ten val omdat ze uitglijden op het asfalt of door uitputting. Na een lange werkdag worden deze paarden vaak opgesloten in veel te krappe en onaangepaste ruimtes.

Paardenrennen

Paardenrennen zijn in vele landen populair. Het is helaas het resultaat van grove uitbuiting. Paarden worden al vanaf jonge leeftijd getraind en krijgen krachtvoer, vitaminen, hormonen en soms zelfs illegale drugs toegediend om te presteren. Vaak moeten ze al wedstrijden doen vooraleer hun botstructuur volgroeid is, waardoor ze makkelijk kwetsuren, of erger nog, botbreuken oplopen. Ook de harde ondergrond waarop ze vaak moeten lopen, draagt bij tot pijnlijke blessures en overbelasting van de gewrichten. Om toch te kunnen lopen, krijgen gekwetste paarden pijnstillers toegediend. Hierdoor worden de blessures nog erger.

Stress bij renpaarden lijdt tot maag- en hartklachten. Hoe onnatuurlijk dergelijke races zijn voor de dieren, blijkt ook uit een onderzoek van de Britse organisatie Animal Aid, die ontdekte dat paarden tijdens een race tot 30 maal geslagen worden met een zweep om hen aan te manen verder te lopen. Paarden die blessures oplopen tijdens een wedstrijd, gaan vaak richting slachtbank. Hetzelfde lot wacht paarden die niet meer mee kunnen en gefokte paarden die niet voldoen aan de eisen.

Ook manegepaarden krijgen te kampen met dergelijke fysieke problemen. Zij vertonen vaak ook stereotiep gedrag, wat typisch is voor dieren die zich vervelen. Veel manegepaarden eindigen hun leven in slachthuizen.

Gelijkaardige wantoestanden vinden we bij racen met windhonden, struisvogels, kamelen, ezels,…  Stuk voor stuk gevoelige, intelligente dieren die tot het uiterste worden gedwongen in naam van een ‘sport’ en vooral de grove winsten die met weddenschappen worden geboekt.

Ander leed

Rodeo’s, hanen- en hondengevechten, roofvogelshows, stierengevechten, stierenrennen, dansende beren, olifanten die op straat moeten bedelen bij toeristen, dierenshows, dierententoonstellingen, recreatief vissen, … Dieren worden over de hele wereld uitgebuit en mishandeld tot ‘vermaak’ van de mens. Ook worden dieren soms gebruikt in films. Wanneer je aan dergelijke activiteiten deel neemt, ondersteun je – vaak ongewild – immens dierenleed. Maak dus een krachtig statement door dit niet te doen, protest aan te tekenen en uitbuiting te melden.

Wat kan jij doen?

  • Bezoek geen dierentuinen, dolfinaria, wedstrijden of circussen met dieren. Kijk hier voor een lijst met circussen zonder dieren of ander vermaak zonder dieren.
  • Laat je kinderen geen ritjes maken op ponymolens. Er zijn genoeg leuke attracties waarmee geen dierenleed gemoeid is.
  • Schrijf brieven of mails naar je gemeente, de minister verantwoordelijk voor dierenwelzijn, sponsors en de media en maak duidelijk waarom je een verbod op circussen met dieren, ponymolens, dierenraces,… wilt.
  • Wil je ons helpen met onze acties? Neem dan even contact met ons op.
  • Maak foto’s en videobeelden van dieren die uitgebuit worden en stuur die door naar Bite Back. Wij kunnen hiermee de wantoestanden aan de kaak stellen. Hou ons ook op de hoogte van dieronvriendelijke circussen, ponymolens en tentoonstellingen die in Nederland en België rondtrekken.

 

RESULTATEN

Klik hier voor een overzicht van onze resultaten.



contact

BITE BACK - BELGIE
Postbus 21
3540 Herk-de-Stad
Tel.: 0486/601 666
E-mail: info@biteback.org
BITE BACK - NEDERLAND
KvK: 63861240
RSIN Nummer: 855431246
Tel.: 06 34132082
E-mail: nl@biteback.org